AtipornLee

"เราตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า ทางที่เรากำลังเดินเเละพยายามอยู่นั้น มันใช่ที่เราฝัน ที่เราต้องการหรือป่าว?  ใครหลายคนคงมีคำถามนี้อยู่ในใจ  พยายามค้นหา คำตอบ ให้กับตัวเอง  เเต่จะมีสักกี่คนที่ค้นเจอ เเละเข้าใจตัวเองจริงๆ"

ตอนนี้เวลา 4.17 น. ของวันที่ 1 ตุลาคม 2554 วันที่่เราค่อนข้างผิดพลาด เข้าใจตารางเวรคลาดเคลื่อน มาขึ้นเวรไม่ทันเวลา

วินาทีที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเสียงเรียกของเพื่อน(หญิงป้า)

" น้ำเเกเวรไหน?" 

เราตอบกลับไปทันทีว่า "เวรดีกอะ!!!" เเต่เวรดึกในความเข้าใจของเราคือ เที่ยวคืนของวันที่ 1 เป็นวีนใหม่วันที่ 2 ทันทีที่นึกได้

รีบวิ่งลงไปดูตารางเวรที่ติดไว้ชั้นล่าง เเทบช๊อค!!!เลยทีเดียว ซวยเเล้วไง วันนี้นี่นา เเต่ถ้าจะพูดให้ถูกต้องเป็น " ตอนนี้ เเกต้องอยู่วอร์ดเเล้วโว๊ยยยยยย"

หลังจากที่นอนหลับเป็นตายด้วยความอ่อนเพลีย ปวดไหล่ ปวดคอระบมไปหมด (คิดถึงป้านวดที่คณะมากเลย ==" ) ผ่านเวรบ่ายต่อเช้ามาด้วยความยากลำบาก ต้องลากสังขารมาขึ้นเวรดึกเเบบรีบเร่ง รู้เเพียงเเค่ว่าต้องรีบไปให้ทัน วินาทีนั้น ถ้าอาจารย์พี่เลี้ยงขึ้นเวร หรือพี่รายงาน เราซวยเเน่ 

เเต่พอไปถึงวอร์ดER สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือ คนไข้ที่นอนรออยู่ วินาทีนั้น การถูกตำหนิเป็นเรื่องเล็กน้อยเลย อยากช่วยมากกว่า ความง่วงงุนก็หายไป รีบไปช่วยพี่พยาบาล ล้างเเผล เเละเย็บเเผล พอคนไข้ทำแผลเสร็จก็กลับบ้าน

เหตุการณ์นี้ทำให้เรานึกได้ว่า มันไม่สำคัญว่าสิ่งที่เราเลือกคืออะไร มันเป็นอดีตไปเเล้ว เเต่สิ่งที่เราเลือกมาเเล้วเรามีความสุขกับมันเเค่ไหน นั่นเเหละสำคัญที่สุด

บางคนอาจคิดว่า เมื่อไม่ได้ทำในสิ่งทีต้องการ หมายถึง ฝันสลาย ไม่จริงเลย!! เเละต่อให้ความฝันสลาย เเต่เศษเสี้ยวของความฝัน ก็ยังสวยงาม เเละเป็นฝันดี

ps ขอบคุณเพื่อนที่ปลุก เเละพี่พยาบาลที่เมตตาในความผิดพลาด